Herken van alles maar XiniX

Sta ik daar boven op die berg, wat is de wereld toch klein. Een eiland ‘in the middle of nowhere’, de papegaaien vliegen om de oren. De landingsstrip een grasveld op het dak van het eiland, de terminal een bushokje. Had het eerst niet zo in de gaten, oh is dat het. Stak met kop en schouders uit boven die Airbus A6-zitplaatsen. Val natuurlijk gigantisch op met die (Klinefelter-kenmerk) lengte. We konden nergens rustig zitten of ons tafeltje stond weer vol met blikjes Fosters bier van iedereen die maar langskwam. “Zullen we maar weer gaan, wordt een beetje druk hier”.

De Koning van Tonga was de week ervoor nog op bezoek geweest. Zijn buitenverblijf stond hier niet ver van vandaan, nog een glimp van opgevangen, maar daar kwamen we niet voor. Uitje met de familie naar een nabij gelegen eiland. Inmiddels hadden we het hoofdeiland Tongatapu wel gezien. Even heel wat anders, Ea op nog geen 5 minuten afstand vliegen maar met een totaal ander klimaat. Hadden ze in het guesthouse toch speciaal voor de Koning whiskey aangeschaft, Johny Walker Black Label. Hij had er niks van genomen aan mij de grote eer en kreeg een hele longdrink vol gegoten. Willen ze me dood hebben of zo? Wat een bocht zeg werkelijk niet te zuipen. De Koning wist waarschijnlijk wel beter!

Aan tafel, voor moeders het een en ander naar Nederlands vertalen. Krijg nou wat dat ene andere gezelschap, in een guesthouse op een piepklein eiland ‘in the middle of nowhere’ blijkt een gezelschap uit Wageningen te zijn, wenste ons in het Nederlands ‘Eet smakelijk’.

Daar stond ik dus met één van hen op die berg, kijk naar beneden de diepte in met uitzicht op het bladerdak van de bush in het dal langs de kustlijn. “Kijk zegt die boomoloog uit Wageningen zie je die boom daar”. “Ja ja, uhm welke”, ik zag alleen maar bomen een hele bush vol. Het mag duidelijk zijn die heeft er voor gestudeerd om bomen uit elkaar te kunnen houden, terwijl ik alleen een bush vol bomen zag. Die Wageninger herkende ze stuk voor stuk.

Wat we denken te zien is dat wat ons geleerd is te herkennen

Eigenlijk zien wij helemaal nix. Wat wij denken te zien is dat wat wij herkennen van wat ons geleerd is. Wat vierkant is en wat rond is; wat een tafel is, een boom, een stoel enzovoort. Zo gewoon en normaal het is om diepte, perspectief in 3D in foto en filmbeelden te zien, ondanks dat het beeld zelf in plat vlak (2D) is. Zijn we waarschijnlijk vergeten dat dat ons aangeleerd is. Het in perspectief tekenen en schilderen is ooit in een ver verleden uitgevonden. Dat is terug te vinden in de schilderkunst. Voor die tijd tekende en schilderde men alles in plat vlak zonder perspectief, net zoals jonge kinderen dat nog doen.

Waar nix is, is alles

Een aantal jaren geleden dacht laat ik eens interessant doen op een hoogbegaafde forum. Leuke vraag bedacht: “Wat is er als er helemaal nix is?”, godzijdank ze begrepen het direct, hoefde nix uit te leggen. Er werd een hoop af gefilosofeerd, wat er toch over zou blijven of zijn als er helemaal nix is. Tot mijn grote schrik werd de kwantumtheorie erbij gehaald, zo’n onderwerp dat ik altijd aan mij voorbij liet gaan, veel te ingewikkeld dacht ik altijd. Maar tja nu moest ik er wel aan geloven. Gek toch, weer zo’n ontdekking, helemaal niet ingewikkeld, zo simpel als wat. Maar ondanks dat we kwamen er niet uit.

Die vraag heeft altijd in mijn hoofd rondgespeeld tot uiteindelijk het volgende inzicht tot mij kwam. Daar waar nix is, is daar waar alles samenkomt, daar waar nix van elkaar te onderscheiden is. Als we nix kunnen onderscheiden zien wij nix, horen wij nix en voelen wij nix. Een zwart gat bijvoorbeeld, het slokt alles op wat wij kunnen onderscheiden, materie, licht, warmte, energie. Daardoor is er voor ons nix anders dan de leegte van alles bij elkaar waar wij helemaal nix mee kunnen, nix kunnen zien, horen en voelen.

~XiniX~

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *